[ از نظر اعتقادى ] بدان كه طبيب را بالجملة بايد كه عالم و عارف به چند علم و صنعت و متّصف به اوصاف حسنه و متأدب به آداب و اخلاق فضيلهء « 1 » مرضيه و معتقد به « 2 » مبدأ و معاد و ثواب و عقاب و راجى به مثوبات و قربات و خايف از عقوبات و دورى از رحمت حق - عزَّ و جلَّ - باشد . و تابع و پيرو صاحب شريعت و اوصياء او - صلوات اللّه عليهم - و عامل به معروف و تارك از منكر و حريص بر طاعات و عبادات و كاره و مجتنب از منهيات و قانع و متوكلّ و صابر بر مصايب و مكاره و راضى به آن چه به دو وارد گردد و عطا شود و با وقار و تمكين باشد . و لجوج و حريص و طامع نباشد . و بالجملة ، به امثال اين‌ها از اخلاق و صفات حسنه مرضيه و اخلاق رذيله و صفات خسيسه ؛ يعنى مُحَلّى و آراسته به زيور آن‌ها و متخلّى و عارى از آلايش اين‌ها باشد تا آن كه در نظر خالق و خلق معزَّز و موقَّر و محترم باشد و مردم اقوال و افعال و اعمال او را همگى به حسن قبول و اعتقاد پذيرند و قبول دارند و عمل به دو نمايند ؛ زيرا كه حسن ظنّ و قبول و اعتقاد به صدق طبيب را « 3 » در امر معالجه ، دخل تمام است در تأثّر و تأثير در مريض ، و انكار و إكراه به « 4 » او را به خلاف آن [ است و اثر سوء دارد ] .

--> ( 1 ) . ب : فضليه . ( 2 ) . الف : ( به ) حذف شده . ( 3 ) . الف : ( را ) حذف شده . ( 4 ) . ب : ( به ) حذف شده .